heime
Onklane mine har alltid lukta skog og snus, dei luktar nykutta ved og varme vaflar, gloheit kaffi og røyk frå einer. Dei skjær opp fenalåret med hender fulle av trevlar og hard hud, dei er aldri nybarberte, dei har alltid ullsokkar på. Dei ler med brune tenner og er stabeist heile gjengen, men eg tek oppvasken for dei likevel. Eit kakestykke er ikkje nok, dei må ha minst to eller tre, og eg forstår kor appetitten min kjem i frå.

Onklane mine liknar på kvarandre, to og to. Eit par er mørke og bustete, dei to svarte fåra som reiste langt bort. Det andre paret er raude, med lure smil og djup latter, men dei blei verande. Og han siste liknar på mamma og på bror min, han er brun og glatt. Eg liknar ikkje på nokon, men eg kjenner meg heime rundt middagsbordet, rundt koldtbordet, rundt juletreet, det er her eg kjem i frå. Onklane mine luktar våt ull og fiskeslo, dei luktar mose frå ein skog og gjørme blir til traktorspor.

Dei er nitti minutt lange fotballkampar på ein liten TV-skjerm, sofaer som stikk eller som er så djupe at ein ikkje kjem seg ut av dei. Dei er synth og gitar og trommer og vokal, dei er sekkeløp på syttande mai og rjomegraut etterpå, når alle har vunne. Dei er alle bitane i ein twistpose og eg rekk meg fram og sikrar meg lakrisen før den blir borte. Dei er lasagne og karamellpudding og salmalaks og pizza med skiver av tomater på toppen, dei er hjortejakt og grill om sommaren, dei er småbåtar med påhengs og seglebåt på havet, dei er ni søskenbarn og fem bursdagskort.

//

utsida
Berre tanken om å dra til blodbanken,
bli tappa for blod
og stela det med seg heim for å finna ut
korleis det kjennes å ha det på utsida

 

//

saueskit
Eg har støv i nasa, det set seg fast og lagar klumpar som liknar på rotne hasselnøtter eller saueskit. Pappa klipte fingrane mine i går, eg kan ikkje lenger pitla. Det er nok no, sa han då eg putta ein liten legoklosse i venstre nasebor og måtte stå på alle fire på vegg-til-vegg-teppet i stova og finne ut på eiga hand korleis nase og munn, pust og trykk fungerar saman. Det er ikkje så lett når ein er forkjøla, men kan klara det. Eg har hol, ikkje mellomrom mellom fortenna.

No er det berre eg og pappa, me bur åleine og me passar på kvarandre. Pappa har så mykje hår i nasa at støvet ikkje set seg fast. Det ser ut som om eg har blomkålnase no, men eg klarar ikkje pitla. Eg blir ståande å puste med open munn medan pappa grev opp dei siste potetene. Det blir dessert i dag, eg kan merka det på været.

 

//

på veg
Du drar same stad som eg,
og me ser kvarandre i auga,
og oppdager at me eigentleg ikkje kjenner kvarandre.
Men at eg veit kva du heiter og kven du er og korleis du ser ut utan klede
og kven du er utan ølboksen,

gløymer eg.
Og så hoppar me frå femmeteren.

 

//

monster
Me er under vatn og gøymer oss for det me trur er monstre. Spegelen får meg til å lure om det kanskje er eg som er det skumle her. Før hendene mine er reine, har du gått.

Berre den tomme snusboksen din ligg att. Eg tek ein av dine brukte, og syg til meg restane av deg, veit at dette er siste gongen. For eg har telt alle føflekkane og arra dine og veit at det ikkje er plass til fleire. Du smaka alltid lakris. Eg let snusen ligga der i nokre dagar, til den har etsa hol i tannkjøtet mitt og tennene mine er blitt mørkare enn karamellpudding.

Heile kroppen min gjer vondt og eg ringer deg likevel, og seier at det er fordi eg trente i går. Så ler me saman og beina mine rister, eg får så lett leamus i leggane og augo mine byrjar å renne kvar gong eg ser solskin. Det er ikkje hjarta som gjer vondt, det er alle ribbeina som gneg mot huden, som blir tynnare for kvar dusj eg tek. Tannlegen seier at eg pussar for hardt. Me veit begge at det ikkje er sant, dette her med smertene mine. Det der med å vere venner, det trur eg heller ikkje noko på. Eg ligg åleine i senga mi, og den eine puta luktar framleis av det eg trur er deg; eg pleidde kasta den på golvet då eg tek med meg framande heile vegen heim.

Eg går på butikken, kjøper egg og mjølk, og det gjer vondt, vondt, vondt. Det har ikkje vore sånn før, eg har vurdert å ringe til legen, men eg brukar den siste tohundrelappen min på noko anna.

 

//

raudt hav

Eg sat berrføtt og utan sjal i ein time på busstoppet og venta på mindre fulle bussar. Eg vart blunka til av ein mann med skjegg. Angrar litt på at eg ikkje gjekk inn på den bussen, men eg kunne ikkje. Eg ville ikkje, for eg venta på soloppgangen slik at eg kunne sjå raudt hav frå Sinsen. Eg venta, det var ikkje særskild varmt, men bussane var for fulle, folk var for fulle og eg var redd nokon kom til å ta skoa mine. Så eg knytta lissene rundt handledda mine. Folk stoppa opp og såg på føttene mine. Dei tenkte sikkert at det var for nokon andre, men eg hadde pynta meg for noko større enn det.

Medan eg sat og venta på bussen, så eg to menneske dansa ned Maridalsveien. Dei høyrde på Get Lucky, musikken var ikkje høg og nekta å tru på at det var ekte. Eg tippa at bak nummer 68 eller 69 stod Joachim Trier. Alt hadde blitt til eit eviglangt nachspiel som aldri tek slutt. Dei stengte ikkje fontenene på nasjonaldagen eingong. I nummer 70 såg eg eit gammalt par ligga og slumra, dette var det siste året ho fekk brukt bunaden og det fyrste året han laga rømmegraut. Byen var ikkje mørk lenger, sola var på veg opp av nattbadet og bussane kledde av seg.

Dei dansande plukka med seg dei brukte eingongsgrillane frå Kubaparken og eg tippar at dei brukar aluminiumen til å laga små modeller av framtidsbyen dei begge draumar om. Når dei kjem heim trekk dei ned persiennene og let som om det framleis er natt, for måkene skrik ikkje enno.

Eg køyrde på for mykje drivstoff og for lite søv og kompenserte med og opna auga og hive etter pusten og eg blei ståande på Sinsen. Tanken på å kvile var skummel, så eg blei ståande midt i t-banespora. Dei seier at det spøker på denne t-banestasjonen, og ordet har spreidd seg over og under fortaua, ein kan høyre kviskringa når bussen køyrer forbi, men eg vart aldri redd.

 

//

sommarregn
Sommarregn luktar det same, uansett kva by eg er i. Søtleg sand og os frå varm asfalt. Eg går fort, vil ikkje bli våt i håret eller rundt augo, blir våt på nasen og i nakken i staden. Salte og søte dropar dryp samstundes nedover ryggen og ned i halsgropa, dei lagar mørke flekker. Eg tenkjer at det hadde vore greitt med ein sånn beduindrakt no, gøymt alt inni den, ta med meg lukta av sveitte og sumarregn innandørs, synt deg min dag gjennom meir enn utrulege historier.

 

//

munnsår
eg skrapar opp overleppa
med tannbørsten
ekstra sterk har mista
sin effekt og eg er svolten
på å bli slått i bakken
og miste ryggraden

 

//

heimekjær
Du syg batteriet ut av meg raskare enn kalde vinternetter, men
eg voldtok henne slik at eg kunne komma tilbake til deg.
No drikk eg te og ser på deg i mørket,
du ser best ut i ljoset i frå datamaskina.

//

illustrasjon
Eg kjem til å hugse dette,
tenkte eg,
og putta fire hubbabubba i munnen.

 

//

på veg heim
Me står i mørke klede på våt asfalt og venter på flyet som skal ta oss heim. Det regnar, men ingen ser dropene. Før me drog hadde me sagt at ein av oss ikkje kom til å bli med heim. Fire par auge hadde møttes og alle hadde smilt. E har på seg solbriller sjølv om det er tordenskyer over oss. Eg kan ikkje sjå augo hans, om dei er blå eller grønne. M står ved sida av meg, og prøver å løsne opp noko leidningskrøll, men gir opp rett før eg spør han korleis det går. Han svarar ikkje, men snur seg vekk og speglar seg i E sine solbrilleglas.

 

//

draum
Eit dikt til før eg sovnar.
Som ikkje handlar om kjærleik,
eller mjuke lange sommernetter
med latter

Eit sånt dikt til.
Det kan godt handle om døden,
eller Jugoslavia