Åleine saman

Me bestemte oss tidleg for at det berre skulle vere meg og deg, så tre veker etter me flytta saman, kastrerte eg meg. Du pleidde meg, strauk meg over ryggen, gjekk ut av døra for å handla brød og ost på halv pris når dagen nesten var slutt, du laga mat til begge og me åt alltid i senga.

Fyrste gongen me låg saman, var du under meg, hoftebeina dine var blitt spissare på dei få vekene, og eg var blitt tyngre. Det låg avtrykk etter oss i senga etterpå, gulraudt, som eit betent sår.

Null ein

Har du gløymt at det skulle vere berre oss?
Eg har teke på meg den raude vinterkåpa,
den vert dekka med snø så fort at du ikkje ser meg lenger,
og snøflakene tynger ned augevippene mine og.

Me drøymer om sumar og om å bli brent på kragebein,
av maneter og av sol, me drøymer om å klora kvarandre opp,
men klarar ikkje noko anna enn å la vere.

Og det vert vanskeleg å pusta,
eg veit ikkje lenger skilnaden på opp og på ned,
og eg gløymer korleis eg skal gjere dette her,
så eg legg meg ned ved siden av deg og lukkar auga og sovnar og håper
at me kan sjå kvarandre i morgon,
at ikkje auga våre frys fast i løpet av natta.