Heime, borte, heime

heime
Onklane mine har alltid lukta skog og snus, dei luktar nykutta ved og varme vaflar, gloheit kaffi og røyk frå einer. Dei skjær opp fenalåret med hender fulle av trevlar og hard hud, dei er aldri nybarberte, dei har alltid ullsokkar på. Dei ler med brune tenner og er stabeist heile gjengen, men eg tek oppvasken for dei likevel. Eit kakestykke er ikkje nok, dei må ha minst to eller tre, og eg forstår kor appetitten min kjem i frå.

Onklane mine liknar på kvarandre, to og to. Eit par er mørke og bustete, dei to svarte fåra som reiste langt bort. Det andre paret er raude, med lure smil og djup latter, men dei blei verande. Og han siste liknar på mamma og på bror min, han er brun og glatt. Eg liknar ikkje på nokon, men eg kjenner meg heime rundt middagsbordet, rundt koldtbordet, rundt juletreet, det er her eg kjem i frå. Onklane mine luktar våt ull og fiskeslo, dei luktar mose frå ein skog og gjørme blir til traktorspor.

Dei er nitti minutt lange fotballkampar på ein liten TV-skjerm, sofaer som stikk eller som er så djupe at ein ikkje kjem seg ut av dei. Dei er synth og gitar og trommer og vokal, dei er sekkeløp på syttande mai og rjomegraut etterpå, når alle har vunne. Dei er alle bitane i ein twistpose og eg rekk meg fram og sikrar meg lakrisen før den blir borte. Dei er lasagne og karamellpudding og salmalaks og pizza med skiver av tomater på toppen, dei er hjortejakt og grill om sommaren, dei er småbåtar med påhengs og seglebåt på havet, dei er ni søskenbarn og fem bursdagskort.

(more…)

Åleine saman

Me bestemte oss tidleg for at det berre skulle vere meg og deg, så tre veker etter me flytta saman, kastrerte eg meg. Du pleidde meg, strauk meg over ryggen, gjekk ut av døra for å handla brød og ost på halv pris når dagen nesten var slutt, du laga mat til begge og me åt alltid i senga.

Fyrste gongen me låg saman, var du under meg, hoftebeina dine var blitt spissare på dei få vekene, og eg var blitt tyngre. Det låg avtrykk etter oss i senga etterpå, gulraudt, som eit betent sår.

Null ein

Har du gløymt at det skulle vere berre oss?
Eg har teke på meg den raude vinterkåpa,
den vert dekka med snø så fort at du ikkje ser meg lenger,
og snøflakene tynger ned augevippene mine og.

Me drøymer om sumar og om å bli brent på kragebein,
av maneter og av sol, me drøymer om å klora kvarandre opp,
men klarar ikkje noko anna enn å la vere.

Og det vert vanskeleg å pusta,
eg veit ikkje lenger skilnaden på opp og på ned,
og eg gløymer korleis eg skal gjere dette her,
så eg legg meg ned ved siden av deg og lukkar auga og sovnar og håper
at me kan sjå kvarandre i morgon,
at ikkje auga våre frys fast i løpet av natta.